Już na początku warto napisać, że w każdą niedzielę zwiedzanie muzeum jest darmowe. Wiadomość krótka, ale jakże miła! W inne dni tygodnia też nie jest źle – za bilet normalny zapłacicie od wtorku do soboty 15 pln, za ulgowy zaś 8 pln (ze zniżki mogą skorzystać dzieci, emeryci, studenci, renciści, strażacy, nauczyciele, kombatanci oraz osoby niepełnosprawne) – a wynajęcie przewodnika skrupulatnie opowiadającego o tym, co widzicie przed sobą, to dodatkowy koszt 70 złotych.

Centralne Muzeum Pożarnictwa w Mysłowicach jest placówką z przysłowiową brodą – powstało w 1975 roku. Posiada własną obszerną halę wystawową pochodzącą z przełomu lat 70-tych i 80-tych, w której zgromadzono kilka tysięcy eksponatów związanych z historią pożarnictwa na terenach dzisiejszej Polski. Ukłonem w kierunku władz miasta jest dodatkowy specjalny dział muzealny poświęcony Historii Miasta Mysłowice. Jeżeli jesteście mieszkańcami wielkopolski, to placówkę „zamiejscową” mysłowickiego muzeum znajdziecie także w Rakoniewicach.

„Każda szanująca się sekcja strażacka składa się z kilku niezmiernie ważnych elementów: pojazdu ogniowego, zapasu materiałów gaśniczych, bohaterskiego ducha oraz napędu” – i wszystkie te strażackie składniki ewoluowały od czasów prehistorii; kiedy to pierwszy strażak za pomocą urwanej sprzed jaskini liściastej gałęzi tłukł płonącą suchą trawę podpaloną przypadkowymi odpryskami z ogniska. Jak głosi legenda za ten bohaterski czyn otrzymał pół mamuta za żonę, oraz prywatne wejście do jaskini.

Mijały tysiąclecia i świat ewoluował – a wraz z nim zarówno metody rozpalania, jak i gaszenia ognia. Strażacy otrzymali własne mundury, wiersze, odznaczenia i flagi – oraz budzące respekt coraz to wydajniejsze pojazdy. To właśnie owe wielkie maszyny sprawiły, że mali chłopcy automatycznie stają na baczność zafascynowani widokiem pędzących na bombach wozów straży ogniowej. Kiedyś te magiczne maszyny napędzały konie, dziś robią to silniki – ale wydawany podczas dojazdu na akcję hałas pozostał jak za starych, dobrych czasów. Nobel należy się temu, kto wymyślił syreny strażackie !!!

Niewątpliwą perłą zbiorów mysłowickiego muzeum jest imponująca sikawka konna licząca sobie trzysta lat. Ma ona formę potężnego drewnianego dyliżansu, z wielkimi okutymi żelazem kołami oraz z mechanizmem psikającym. To wg mnie najciekawszy zabytek sztuki pożarniczej, jaki tutaj znajdziecie. Ale oczywiście nie jedyny! Zarówno zaprzęgów konnych pochodzących z XIX-wieku jak i nowoczesnych specjalistycznych pojazdów z lat przedwojennych (oraz z czasów nam zupełnie już najbliższych) zgromadzono tu co najmniej kilkadziesiąt.

I jest to zaledwie wierzchołek góry lodowej: jeżeli czujecie się na siłach szperać głębiej w zbiorach, to staną przed wami kolekcje flag strażackich, hełmów, mundurów, pomp, odznak, starych zdjęć i plakatów. Brakuje tylko zapałek!

Oceniając muzeum jako całość podsumuję, że zwiedzało mi się fajnie. Obejście wszystkich sal w trybie pośpiesznym zajmuje godzinę, ale jeżeli chcecie delektować się eksponatami, to przeznaczyć na zwiedzanie musicie 2-3 godziny. Wystawa znajduje się na kilu poziomach, więc jej zawartość jest dużo bardziej obszerna, niż mogłoby to wynikać z zewnętrznej bryły budynku. Są także wielkogabarytowe pojazdy strażackie ustawione na wystawie zewnętrznej – pod chmurką.

Czy czegoś zabrakło? Tak, moim zdaniem elementów interaktywnych. Jest jeden pojazd, do którego można wejść, ale byłoby miło popsikać na przykład wodą z prawdziwej strażackiej sikawki – np. do celu – lub móc ubrać się w ciężki kombinezon do gaszenia szybów naftowych, by zobaczyć jak trudno jest się w nim poruszać. Jest co prawda kącik z klockami dla dzieci, ale to nie to samo.

Niemniej zarówno mali jak i duzi przyszli lub niedoszli strażacy z Centralnego Muzeum Pożarnictwa w Mysłowicach wyjdą zadowoleni; bez względu na to, czy za maleńkości chcieli zostać strażakami, czy nie. Mój kolejny cel? Muzeum Kucharek !!