#Irlandia
W środkowej Irlandii – w leżącym około 150 kilometrów na zachód do Dublina hrabstwie Roscommon – znajduje się starożytne stanowisko archeologiczne Rathcroghan. Określenie starożytne pasuje tu idealnie, gdyż ów niezwykły twór ludzkiej kultury powstał pomiędzy sześć a cztery i pół tysiąca lat temu. Zamieszkujący wówczas tereny dzisiejszej Irlandii ludzie byli członkami plemion wywodzących się wprost z neolitu – prawdopodobnie byli oni przodkami Piktów – których w późniejszych epokach zastąpili migrujący z terenów Europy Środkowej Celtowie. Już samo to wskazuje o jak starożytnej kulturze rozmawiamy… o przodkach przodków… przodków.
Rathcroghan zajmuje typową zieloną Irlandzką równinę; i składa się z ponad dwustu w większości nigdy nie odkopanych tajemniczych kopców i budowli ziemnych. Powierzchnia zespołu archeologicznego wynosi ponad sześć kilometrów kwadratowych; zlokalizowane w tym obszarze ruiny – pokryte soczystą roślinnością – widać w większości dopiero z powietrza. Nie bez powodu część badaczy uważa, że Rathcrogha to nie tylko jedna z najstarszych królewskich metropolii Europy, ale także największa z wciąż nieodkopanych. Prace badawcze prowadzono tu tylko przy wybranych obiektach; pod ziemią wciąż znajduje się tu prawdziwa archeologiczna terra incognita.
Najbardziej znaczącymi budowlami rozsianymi po równinie są potężne ziemne kopce. To na ich szczytach odbywać się miały religijne rytuały oddające cześć siłom natury. Biorąc pod uwagę ich rozmiary naukowcy szacują, że tego typu wydarzenia przyciągały dziesiątki tysięcy osób z najbardziej nawet odległych zakątków wyspy. Kiedyś Rathcrogha był bijącym sercem Irlandii.
Z tego powodu w okolicy powstawały nie tylko domy, ale także cmentarzyska… możliwe jest, iż cały zajmowany przez tę zaginioną kulturę teren był w zamierzchłych czasach jednym wielkim cmentarzem. Nie należy jednak oceniać tego faktu z perspektywy naszych dzisiejszych doświadczeń: tysiące lat temu groby koegzystowały bardzo silnie z miejscami zasiedlonymi przez ludzi; zarówno zmarli jak i żywi zajmowali tę samą przestrzeń. Kurhany oraz cmentarzyska były elementami integrującymi żywych i martwych; dla żywych codzienny kontakt z ciałami martwych był jednym z elementów identyfikujących wspólnotę i tradycję plemienia.
Całość przeczytasz TUTAJ
