W Niemieckiej Republice Federalnej są aż 52 (55?) zabytki znajdujące się na Liście Dziedzictwa UNESCO, choć w rzeczywistości jest ich o wiele więcej – a to ze względu na wpisy wielokrotne. Kolejne kilkanaście znajduje się na liście kandydatów, i nic nie wskazuje na to, by to szaleństwo miało ulec zatrzymaniu. Żeby było śmieszniej wiele z nich jest dość dziwnymi wpisami, które bardzo dobitnie pokazują, że chcieć znaczy móc – a tłumacząc to na język bliższy szaremu obywatelowi: jak się ma pieniądze, to na listę wciągnąć można kogo tylko się chce. Nie będę jednak dalej w tym miejscu rozwodził się nad tym zagadnieniem – choć jestem fanem obiektów UNESCO na całym świecie, to mam  równocześnie dość ponure zdanie na temat tej organizacji.

Dzielnica Speicherstadt to obszar magazynów obsługujących na przełomie XIX i XX wieku wielki port morski leżący w sercu Hamburga. Ogromna kubatura tych magazynów była niezbędna do zapewnienia ciągłości pulsowania ówczesnych łańcuchów dostaw. Magazyny stały – i stoją do dziś – w równych rzędach, a rozpoznawalne są dzięki charakterystycznym wielopiętrowym elewacjom.

Większość z nich nie pełni już dziś żadnych funkcji magazynowych, lecz ze względu na swoją atrakcyjną lokalizację zostało przekształcone w nowoczesne biura, ultra-drogie lofty, hotele i tego typu intratne biznesy. Nie przeszkodziło to UNESCO utrzymać ich wpisu, choć na całym świecie za takie zmiany wylatuje się z tej organizacji z hukiem; to kolejny dowód na to, że chcieć znaczy móc – tylko musi nam bardzo na tym zależeć. W efekcie mamy obszar zabytków, który z tymi zabytkami niewiele ma już wspólnego.

Moim zdaniem najbliższym przykładem z Polski mogącym być dalekim krewnym hamburskich magazynów są magazyny zbożowe w Grudziądzu, pięknie eksponowane na prawy brzeg Wisły, oraz – kiedyś – spichlerze w Gdańsku na Wyspie Spichlerzy; teraz już zamienione w apartamentowce dla bogatych.

Mógłbym jeszcze coś zapewne napisać na ten temat, ale jak wspomniałem na początku – o zabytkach UNESCO u naszego zachodniego sąsiada trudno mi się pisze. Powiedzmy, że mam lenia – i na tym zakończmy. Dla mnie najważniejsze, że kolejny obiekt UNESCO zaliczony, choć tym razem bardzo mocno z obowiązku.

Oficjalna notatka UNESCO:

Speicherstadt i sąsiadująca z nim dzielnica Kontorhaus to dwa gęsto zabudowane obszary miejskie w centrum portowego miasta Hamburg. Speicherstadt, pierwotnie rozwijany na grupie wąskich wysp na Łabie w latach 1885–1927, został częściowo przebudowany w latach 1949–1967. Jest to jeden z największych spójnych historycznych zespołów magazynów portowych na świecie (300 000 m.kw.) Obejmuje on 15 bardzo dużych bloków magazynowych, a także sześć budynków pomocniczych i sieć łączących je krótkich kanałów.

Sąsiadująca z modernistycznym budynkiem biurowym Chilehaus, dzielnica Kontorhaus to obszar o powierzchni ponad pięciu hektarów, na którym znajduje się sześć bardzo dużych kompleksów biurowych zbudowanych od lat 20. do 40. XX wieku, aby pomieścić przedsiębiorstwa związane z portem. Kompleks ten ilustruje skutki szybkiego wzrostu handlu międzynarodowego pod koniec XIX i na początku XX wieku.

Źródło: https://whc.unesco.org/en/list/1467/