Jakaś Pani Dyrektor Sprzątająca pomiędzy Ławkami nakrzyczała na mnie gdzie tu łażę. Zaraz będzie tutaj organizowany ślub – w związku z czym mam krótko mówiąc – wypierdylać stąd w podskokach. Oczywiście nie dałem się tak łatwo! Jako podróżnik mam doświadczenie w tego typu pojedynkach nabyte zarówno w Czarnej Afryce, jak i w co dziwniejszych krajach Azji oraz choćby w Palestynie. Nie jestem z tych, na których krzyki ochrony robią jakieś głębsze wrażenie. Ledwo jednak zrobiłem kilka pierwszych zdjęć, a obrończyni wesela rzuciła się w moim kierunku z mopem w ręku. Zaczęła tak drzeć japę – zupełnie nieadekwatnie do okoliczności – że mój wkurw urósł po poziomu alarmowego.
Na nic zdały się jakiekolwiek argumenty, że zwiedzam obiekt UNESCO, że zrobię kilka fotek i za pięć minut mnie nie będzie. To, że jej wesele mam w dupie było równoważnikiem tego, gdzie ona miała moją tu obecność. Niestety byłem nieuzbrojony, więc miała nade mną przewagę mopa; i to takiego badylca o 2-metrowym zasięgu. Gdy usłyszałem z jej ust słowacki odpowiednik „wypierdalaj” zrozumiałem, że tę walkę przegrywam. Efekt? Zrobiłem zaledwie cztery zdjęcia wnętrza kościoła, a pozostały czas musiałem spędzić fotografując jego zewnętrzną elewację oraz przyległy niewielki cmentarzyk.
Jako prywatny przedsiębiorca umiem docenić cechę tej kobiety, którą była SKUTECZNOŚĆ. Chciała mnie wywalić, i wywaliła. Ona wygrała, ja przegrałem. Niemniej wkurw pozostał mi na długo, w czego efekcie kościół w Lestinach uważam za gówniany. Oczywiście taki nie jest, ale na owo chamstwo które mnie tam spotkało nie zamierzam odpowiadać wewnętrzną godnością i moralną wyższością. Mam nadzieję, że za owe nieludzkie potraktowanie mnie tej babie urosła broda. A wtedy skomentuję ją kwiecistym: na pohybel krasnoludom!
