UNESCO – Malta – Klify nadmorskie (kandydat)

Europa, Malta

Nadbrzeżne klify Wysp Maltańskich charakteryzują się pionowymi lub niemal pionowymi ścianami skalnymi, wznoszącymi się od morza na wysokość do 70-130 m n.p.m., a miejscami sięgającymi 80 m. Strome zbocza, często tarasowate i uprawiane od setek lat, wieńczą niektóre części tych klifów, podczas gdy spektakularne rumowiska skalne (znane lokalnie jako rdum) dominują nad pozostałymi.

Ze względu na względną niedostępność zarówno pionowe klify wyrastające z morza, jak i rdum z jego głazami narzutowymi stanowią ważne schronienie dla wielu zagrożonych i/lub wyspecjalizowanych gatunków maltańskiej flory i fauny, w tym wielu gatunków endemicznych.

Cała linia brzegowa Kemmuny (Camino) i przyległych wysepek ma znaczną wartość geomorfologiczną ze względu na wyjątkowo bogatą koncentrację morskich formacji erozyjnych w różnych stadiach formowania. Ponadto, obie wyspy były do ​​niedawna chronione przed presją środowiskową, na którą narażone były Malta i Gozo, dzięki czemu nadal charakteryzują się stosunkowo bogatą ekologią i stosunkowo dziewiczym wybrzeżem, które również charakteryzuje się pewnymi charakterystycznymi cechami.