Azja, Pakistan
Pustynia Cholistan, czyli Rohi, to zachodnia część pustyni Thar na subkontynencie, który leży we współczesnym Pakistanie. Istnieją dowody archeologiczne na to, że obszar ten był niegdyś nawadniany przez rzekę Hakra i zamieszkiwała go kultura doliny Indusu oparta na rolnictwie. Rzeka ta, której koryto wyraźnie wryło się w pustynny krajobraz, była siedliskiem osad od ok. 4000 r. p.n.e. do około 600 r. p.n.e., kiedy to zmieniła bieg i zniknęła pod ziemią. Od tamtej pory obszar Cholistanu stanowi surowe i niegościnne środowisko pustynne na skraju imperiów.
Średniowieczne forty na pustyni Cholistan to grupa licząca do kilkunastu budowli, z których część wciąż istnieje, a część jest zniszczona. Fort Derawar jest najlepiej zachowanym przykładem tej serii historycznych fortów, z których część pochodzi z czasów przedmogolskich, ale wszystkie zostały odrestaurowane i rozbudowane w latach XVI-XVIII wieku przez potężne lokalne klany. Inne forty to (mniej więcej od północy na południe) Meergarh, Jaangarh, Marotgarh, Maujgarh, Dingarh, Khangarh, Khairgarh, Bijnotgarh i Islamgarh. Budowle te tworzą sieć przecinającą pustynny krajobraz. Służyły one ochronie i ułatwianiu dostępu do pustynnych szlaków karawanowych; szlaków handlowych z Azji Środkowej do serca subkontynentu oraz szlaków pielgrzymkowych między Mekką a Indiami.
Fort Derawar został zbudowany w IX wieku przez Rai Jajję Bhattiego, władcę Radźputów z klanu Bhatti. W 1733 roku fort został przejęty przez nawaba Bahawalpuru, Sadeqa Mohammada Khana I. W 1747 roku utracił on kontrolę nad fortem, ale odzyskał go w 1804 roku i pozostał on pustynną siedzibą nawabów Bahawalpuru aż do lat 70. XX wieku. Fort przetrwał nienaruszony dzięki ciągłemu okupowaniu, podczas gdy wiele innych, zbudowanych w ramach średniowiecznej obrony pustyni, uległo zniszczeniu.
Nieodwiedzone
