Europa, Malta
Wielki Uskok to naturalna bariera geograficzna, która rozciąga się na całej szerokości Malty na północ od Mdiny i praktycznie dzieli wyspę na dwie części. Jej wykorzystanie do celów obronnych sięga czasów prehistorycznych, ale to Rycerze w 1722 roku jako pierwsi systematycznie wykorzystali naturalne właściwości obronne tego ukształtowania geograficznego do celów militarnych, budując szereg stałych, murowanych okopów piechoty wzdłuż różnych odcinków, aby umożliwić mieszkańcom wyspy stawienie oporu inwazji wroga w północnej części wyspy.
Militaryzacja całego odcinka Wielkiego Uskoku była procesem, który został przeprowadzony w drugiej połowie XIX wieku przez wojsko brytyjskie w celu odcięcia północnych podejść do ufortyfikowanego obszaru Grand Harbour z jego ważnymi obiektami morskimi. Front Północno-Zachodni, znany jako front obronny, został zainicjowany w 1875 roku wraz z budową szeregu strategicznie rozmieszczonych fortów i baterii, mających na celu wzmocnienie naturalnej skarpy.
Fortyfikacje początkowo składały się wyłącznie z trzech niezależnych, solidnych fortów, zbudowanych w stylu poligonalnym (każdy z własnym, odrębnym projektem) – fortów w Madlienie (Fort Madalena na wschodnim krańcu linii fortyfikacji), Bingemmie (Fort Bingemma na zachodnim krańcu) oraz w Moście (Fort Mosta, dowodzący centrum). Kolejny centralny odcinek linii obronnej został ufortyfikowany za pomocą stałego poligonalnego okopu, znanego jako Linie Dwejra.
Nieodwiedzone
