Afryka, Tunezja
Oaza w regionie Gabès to starożytna, tradycyjna oaza nadmorska, która zawdzięcza swoje istnienie trzem naturalnym i dziedzicznym zasobom: (i) Glebie, na ogół piaszczystej, która z czasem nabyła swoje unikalne cechy dzięki stosowaniu naturalnych nawozów. (ii) Wodzie źródlanej tryskającej tam, gdzie głębokie warstwy wodonośne kiedyś sięgały powierzchni. (iii) Palmom daktylowym, które tworzą ich baldachim, tworząc ich wyjątkowy klimat. Te trzy istotne zasoby pozwoliły na stworzenie unikalnego i oryginalnego ekosystemu, położonego na otaczającej pustyni.
Atrakcyjność wody i zieleni nadaje tej przestrzeni cechy schronienia i siedliska dla licznych gatunków roślin i zwierząt. Ludzie, poprzez zrównoważone relacje i zbiorowy system nawadniania, przyczynili się do istnienia i zrównoważonego rozwoju tych agroekosystemów oazowych. Ta kombinacja parametrów (zasobów naturalnych, roślinnych, zwierzęcych i ludzkich) stanowi zatem współzależne filary systemu oaz. Biologiczne komponenty systemu oaz: Oaza wyróżnia się mikroklimatem, który pozwala na znaczną różnorodność roślin, co z kolei przekłada się na bogactwo fauny.
Obecność palmy daktylowej umożliwia uprawę innych roślin, działając jak wiatrochron, zapewniając cień i redukując suchość powietrza. Oaza jest zatem środowiskiem bogatym w bioróżnorodność roślin i zwierząt. Ponadto w regionie Gabes, charakteryzującym się suchym klimatem, niedobór zasobów wodnych wymuszał intensywne użytkowanie gruntów, co skutkowało trójstopniowym systemem upraw: palmy daktylowe, drzewa owocowe oraz uprawy jednoroczne lub wieloletnie.
Nieodwiedzone
