Europa, Bośnia i Hercegowina
Żydzi zaczęli osiedlać się w Sarajewie na początku XVI wieku, w czasie gdy miasto zaczynało przeżywać gwałtowny rozwój (Zlatar, s. 57) . Najwcześniejsze źródło dokumentalne odnoszące się do ich obecności to dokument w syjilu sądu sarajewskiego z 1557 roku. Inny zachowany syjill sarajewski z XVI wieku, a dokładniej z 1565 roku, wspomina o Żydach jako o handlarzach delikatnymi tkaninami i delikatnymi skórami ( sahtijan) . Pod koniec XVI wieku wielki wezyr Sijavush Pasha zbudował duży karawanseraj znany jako Daira Sijavush Pashy , który Żydzi nazywali Kortiž. Nieco później obok niego zbudowano Starą Synagogę Żydowską jako pierwszą budowlę sakralną sarajewskich Żydów sefardyjskich. Jej styl architektoniczny nawiązuje do ich świątyń w dalekiej Hiszpanii.
Podróżując przez Sarajewo w 1659 roku, słynny kronikarz podróży Evliya Çelebi odnotował, że Żydzi mieszkali w dwóch dzielnicach ( mahałasach) w Sarajewie (Čelebi, 1954, s. 117) . Pod koniec XVII wieku w Sarajewie było ponad 50 żydowskich gospodarstw domowych (Istanbul, Maliyeden mudewer defter nr 1439) . Po okupacji austro-węgierskiej do Sarajewa przenieśli się również Żydzi aszkenazyjscy, a rok później, w 1879 roku, postanowili już utworzyć własną gminę i zbudować synagogę (Zlatar, pr. 62) .
Informacje historiograficzne wskazują, że Sefardyjczycy osiedlali się w Sarajewie w kilku etapach w XVI wieku, a pierwsza społeczność żydowska powstała około 1550 roku. Niedługo potem, w 1558 roku, powstało bractwo pogrzebowe Chewra kadiša .
Nie zachowały się żadne wiarygodne dowody dokumentalne dotyczące powstania i rozwoju cmentarza przed XVI wiekiem, ale na podstawie informacji zaczerpniętych z zapisów gminy żydowskiej można bezpiecznie wywnioskować, że został on założony w 1630 roku.
Nieodwiedzone
