Azja, Pakistan
Centralny Karakorum w regionie Gilgit-Balitstan w Pakistanie to ekstremalny obszar górski między Skardu a Gilgit. Został ogłoszony Parkiem Narodowym Centralnego Karakorum (CKNP) w 1993 roku i obecnie jest największym obszarem chronionym w Pakistanie, zajmującym ponad 10 557,73 km² w paśmie górskim Centralnego Karakorum. Obszar ten jest częścią azjatyckiego systemu górskiego Hindukusz-Karakorum-Himalaje Zachodnie i jest najwyżej położonym parkiem na świecie.
Park znajduje się w strefie o wysokiej aktywności tektonicznej. Około 60 do 20 milionów lat temu indyjska płyta kontynentalna wsunęła się pod płytę euroazjatycką, a w wyniku jej wypiętrzania i wypiętrzania powstało kilka ogromnych gór. Ogromne siły tektoniczne powstałe w wyniku zderzenia jednej płyty z drugą stopniowo wypiętrzały góry Karakorum, czyniąc je jednym z najbardziej aktywnych tektonicznie miejsc na świecie.
Park obejmuje najdłuższe lodowce poza obszarami polarnymi, zajmujące 40% powierzchni parku. Stanowią one najważniejszy i najbardziej wrażliwy ekosystem całego regionu. Słynne lodowce, takie jak Hispar, Biafo, Baltoro i Chogo Lungma, tworzą złożone systemy lodowcowe, zajmujące doliny, a w niektórych przypadkach całe działy wodne.
Na obszarze o tak dużej aktywności geomorfologicznej nie dziwi częste występowanie osuwisk. Region parku ma ambiwalentny stosunek do tych zjawisk – z jednej strony przynoszą one katastrofy i zniszczenia, ale jednocześnie przekształcają krajobraz, tworząc nowe formy terenu o potencjale dla osadnictwa i rolnictwa. Na przykład wsie i ich pola często znajdują się bezpośrednio na terenach powstałych w wyniku dawnych osuwisk.
Nieodwiedzone
