Europa, Malta
Paleochrześcijańskie dziedzictwo Wysp Maltańskich plasuje się na czwartym miejscu pod względem znaczenia tego typu zabytków w regionie Morza Śródziemnego, po Włoszech, Izraelu i Maghrebie. Najbardziej charakterystyczną cechą paleochrześcijańskiej archeologii Malty jest rozległa koncentracja podziemnych cmentarzysk (katakumbów OI), zlokalizowanych pod współczesnym miastem Rabat i okolicznymi terenami wiejskimi.
Katakumby maltańskie wykuto w żywej skale, a większość z nich pierwotnie znajdowała się na obrzeżach starożytnego rzymskiego miasta Melite (dzisiejszy Rabat) w okresie od połowy III do początku VII wieku n.e. Melite było w starożytności stolicą administracyjną wysp maltańskich.
Te cmentarzyska rozwinęły się z tradycji prostych grobowców wykutych w skale z epoki fenickiej i hellenistycznej (VII w. p.n.e. – I w. n.e.). Takie starsze grobowce składały się z prostych jam wykutych w skale, na dnie których wyżłobiono komorę. W późniejszych wiekach próbowano stosować bardziej złożone rozwiązania, czego efektem była typologia katakumb, stosowana na Malcie w okresie Cesarstwa Rzymskiego i Bizantyjskiego. Do rzymskich katakumb na Malcie można było dostać się schodami wykutymi w żywej skale lub wykutymi w istniejącej wcześniej pionowej ścianie kamieniołomu.
Nieodwiedzone
