Decyzję o budowie ogrodów podjął Shahbuddin Muhammad Szahdżahan – piąty z kolei mogolski władca Indii – ten sam, który nakazał wzniesienie słynnego Tadż Mahal. Za czasów jego panowania nie było oczywiście czegoś takiego jak Pakistan, lecz wszystko wokół było Indiami rządzonymi od XVI-wieku przez dynastię założoną przez wojowniczego Babura. Podbił on krwawo Sułtanat Delhijski, w decydującej bitwie w 1526 roku pokonując ponad 100-tysięczną armię dotychczasowych władców północnych Indii za pomocą jedynie 12-tysięcznego korpusu kawalerii. Babur był w prostej linii potomkiem Czyngis-Chana oraz Tamerlana, więc jego zwycięstwo – z pewnym mrugnięciem oka w kierunku czytelników – było oczywiste.
Pra-pra-pra-wnuk Babura – Szahdżahan – rządził już imperium, które okrzepło i weszło właśnie w swój Złoty Wiek. Wielkich Mogołów stać było na wszystko, czego zapragnęli. Nic dziwnego, że Szahdżahan porzucił ekspansję dając się uwieść pokusie piękna architektury i muzyki. I pomyśleć tylko, że prawdziwy Mongoł jeszcze sto lat wcześniej nawet nie zapłakałby po stracie żony; lecz w XVII-wieku światły władca szlochał jak dziecko wznosząc wspomniany Tadż Mahal. Czyngis-Chan widząc ten upadek zapewne przekręcił się w grobie – wszak po to mężczyzna ma kilkadziesiąt żon, by nie mazać się jak niemowlak, gdy jedna z nich weźmie i na złość umrze. Takie niewieścienie od nadmiaru bogactwa to dość typowy w historii świata los barbarzyńskich najeźdźców, którzy podbiwszy czyjeś imperium z czasem asymilowali się i zsiadając z bojowego konia zamieniali się w pięknisiów, poetów i filozofów nie wartych funta kłaków wielbłąda swych przodków.
