Azja, Pakistan
Stanowisko archeologiczne Harappa składa się z szeregu niskich kopców i cmentarzysk na południe od wyschniętego koryta rzeki Ravi. Choć zajmuje ono powierzchnię 150 hektarów, to wraz ze strefą buforową, na terenie znajduje się osiem kopców i dwa cmentarze – pozostała część jest głęboko zakopana pod otaczającymi terenami rolniczymi lub współczesną wioską Harappa.
Sekwencja archeologiczna na stanowisku Harappa ma ponad 13 metrów głębokości i obejmuje okres między czwartym a drugim tysiącleciem p.n.e. Będąc położonym obok starego biegu rzeki Ravi, jego mieszkańcy mieli łatwy dostęp do sieci handlowych, wodnych produktów spożywczych, a także wody do picia i uprawy, co może wyjaśniać, dlaczego miejsce było zamieszkane przez tak długi czas. W rzeczywistości stanowisko to reprezentuje klasyczne stanowisko archeologiczne, czyli sztuczny kopiec utworzony przez pokolenia nakładających się na siebie struktur z cegły mułowej.
Najwcześniejsze dowody osadnictwa na tym miejscu, wskazujące na istnienie niewielkiej osady rolniczej, zidentyfikowano u podnóża północno-zachodniego narożnika kopca AB, ale do III tysiąclecia p.n.e. całe AB i znaczna część E również były zasiedlone. Miejsce to nadal się rozrastało i osiągnęło swój pełny zasięg, przekraczający 100 hektarów, w okresie rozkwitu okresu harappańskiego, między 2600 a 1900 rokiem p.n.e.
Nieodwiedzone
