Azja, Pakistan
Wznoszący się gwałtownie z równin Pendżabu na zachód od rzeki Dźhelam i kończący się równie stromo nad rzeką Indus, sto osiemdziesiąt kilometrów na zachód, Pasmo Solne to długa, liniowa formacja o stromych zboczach, poszarpanych szczytach, falistych wzgórzach i pustynnych wąwozach. Pomiędzy tymi wzgórzami rozciągają się żyzne doliny usiane jeziorami, nawadniane przez strumienie zasilane źródłami. Pasmo Solne powstało 800 milionów lat temu, kiedy to parowanie płytkiego morza, a następnie nasunięcie się płyty indyjskiej uformowało pasmo rozciągające się na około 300 kilometrów. Nazwa pasma pochodzi od występowania najgrubszych pokładów soli kamiennej na świecie, osadzonych w prekambryjskich, jaskrawoczerwonych marglach formacji Pasma Solnego. Pasmo Solne stanowi wąską strefę silnych lokalnych fałdowań, uskoków i wypiętrzeń, w przeciwieństwie do otwartych fałdów o niskiej rzeźbie strukturalnej na płaskowyżu Potwar i braku jakichkolwiek deformacji na bezpośrednio sąsiadującej Równinie Pendżabskiej.
Stanowi otwartą księgę geologii, z bogatymi w skamieniałości warstwami skalnymi, obejmującymi stratygrafię kambryjską, permską sekwencję węglanową z ramienionogami, granicę permu i triasu, dolnotriasowe warstwy amonitowe (formacja Mianwali, dawniej znana jako „warstwy ceratytowe”) oraz morskie warstwy dolnego trzeciorzędu złożone z otwornic diagnostycznych pod względem wieku. Wszystkie warstwy są doskonale odsłonięte ze względu na brak roślinności. Jakość odsłonięcia stwarza również doskonałe możliwości docenienia cech tektonicznych w terenie i przyciąga geologów z całego świata do badań nad stratygrafią kambryjską, granicą permu i triasu oraz biostratygrafią dolnego trzeciorzędu otwornic.
Zwiedzone, czeka na opracowanie
